| تبليغات | X |
روز اول بهمن ماه ۸۶، مسافران جاده تهران-اسلام شهر کارگرانی را در محوطه کارخانه لاستیک البرز مشاهده کردند که در گروه های کوچک و بزرگ به دور آتش حلقه زده بودند. سرمای بی سابقه زمستان هنوز پابرجا بود. چند نفری از کارگران روی بام اتاقک نگهبانی رفته بودند و با پوشیدن پارچه سفیدی به شکل “کفن” سبکی متداول از اعتراض کارگران ایرانی را برای هر که تماشاچی باشد به نمایش گذاشته بودند. علت این اعتراض عدم دریافت چهار ماه حقوق و نیز تصمیم کارفرما به انحلال کارخانه و اخراج کارگران بود. آن روز به غیر از ماموران نیروی انتظامی و عابران کسی شاهد این اعتراض نبود اما کارگران محل کارخانه را ترک نکردند. این اعتراض بیست روز به طول انجامید و در این مدت کارگران تنها برای استحمام و تعویض لباس به نوبت کارخانه را ترک می کردند و باز می گشتند. سرانجام با طولانی شدن اعتراض کارگران، فرمانداری اسلامشهر رسیدگی به خواسته های آنان را پذیرفت.
قرار بر این شد که کارفرمای کارخانه که دلیل تهیه نکردن مواد اولیه را نبود نقدینگی عنوان کرده بود با دریافت وامی تولید را از سر بگیرد و مطالبات معوقه کارگران پرداخت شود. اینچنین کارگران با لبخند پیروزی کارخانه را ترک کردند و به بیست شبانه روز تجمع اعتراض آمیز خاتمه دادند.
اما یک ماه گذشت، سال نو فرا رسید ولی خبری از وام و تولید و حقوق نبود. یک روز مانده به عید تنها بخشی از مزایای عیدی کارگران پرداخت شد تا لااقل خانواده های آنان نوروز را گرسنه نمانند. پس از تعطیلات سال نو کارگران هر از گاهی به صورت پراکنده در محوطه کارخانه تجمع می کردند. اما فهمیدن اینکه هنوز خستگی بیست شبانه روز اعتراض بی حاصل را با خود حمل می کنند کار دشواری نبود. دیگر کسی انگیزه سازماندهی و حتی شرکت در تجمع های اعتراض آمیز را نداشت. کارگران خسته و بدبین و مستاصل بودند. اما هنوز کارخانه را داشتند، کارگاه و ابزار تولید و دیوارهایی که اعلام می کرد: اینجا کارخانه لاستیک البرز است. اما ۲۴ فروردین ماه وقتی قرار بود کارگران مثل هر روز یکی از همان روزهای طولانی بیکاری را در محوطه کارخانه سپری کنند، کارخانه بدلیل بدهکاری به بانک و سازمان تامین اجتماعی پلمپ شد. کارگران که نزدیک به هشت ماه بود که حقوقی دریافت نکرده بودند اینک کارخانه را هم از دست رفته می دیدند. وقتی کارخانه نباشد، آینده ای نیست و دیگر چیزی برای از دست دادن باقی نمی ماند پس اعتراض شکل دیگری به خود گرفت. صبح روز ۲۴ فروردین ماه کارگران لاستیک البرز با برپا کردن آتش در خیابان و نشستن در مسیر خودروها باعث مسدود شدن مسیر رفت و برگشت جاده تهران - اسلامشهر شدند. آنها که از وعده های مسئولان سرخورده شده بودند، می خواستند مردم را شاهد بگیرند. با دخالت نیروی انتظامی کارگران به داخل محوطه کارخانه گریختند و گمان می کردند در پس دیوارهای کارخانه امنیت دارند اما با غروب آفتاب و متفرق شدن تماشاچی ها اتفاق دیگری در راه بود. کارگرانی که هنوز در محوطه کارخانه تجمع کرده بودند و شعار می دادند ابتدا از ورود تعدادی بولدوزر و کامیون آتش نشانی تعجب کردند. اما چند دقیقه بعد که دیوارهای کارخانه تخریب شده بود و آنها نیز پس از محاصره و دستگیری، روانه پاسگاه “احمد آباد مستوفی ” می شدند، دلیل حضور این ماشین های سنگین را متوجه شدند.
در جلسه علنی روز ۲۵ فروردین ماه مجلس شورای اسلامی، علیرضا محجوب عضو فراکسیون کارگری مجلس با قرائت تذکری آیین نامهای خطاب به وزیر کشور، خواستار پاسخگویی وی در قبال برخورد ماموران نیروی انتظامی با کارگران کارخانه لاستیک البرز شد.
در تذکر محجوب آمده بود: «حفظ کیان و قداست محیط کار باید از آرمانهای همه دستگاهها و خصوصاً ضابطین محترم قانون و پاسداران نظم و امنیت باشد اما حسب گزارشات واصله روز شنبه (۲۴ فروردین ماه) با وجود اعلام قبلی کارگران مبنی بر اینکه اگر حقوق معوقه آنها پرداخت نشود اقدام به تجمع و اعتراض خواهند کرد، نیروهای انتظامی به دنبال مسدود شدن بخشی از جاده ساوه (تهران-اسلامشهر)، مبادرت به برخورد با کارگران و تخریب بخشهایی از دیوار کارخانه برای آرام کردن اوضاع نمودهاند.»
او در پایان تذکر داده بود «این شیوه برخورد با کسانی که ماههاست از عدم پرداخت حقوق خود به تنگ آمدهاند مایه تاسف است و قطعاً عواقب سوء سیاسی، اجتماعی و اقتصادی آن جبرانناپذیر خواهد بود.»
روز دوشنبه ۲۶ فروردین ماه خانواده های کارگران بازداشتی با تجمع مقابل دادگاه چهاردانگه و سپس پاسگاه احمد آباد مستوفی خواستار آزادی آنها شدند. همان روز مسوولان فرمانداری اسلامشهر از پرداخت شدن دو ماه از حقوق معوقه کارگران لاستیک البرز و پرداخت مابقی مطالبات کارگران ظرف چند روز آینده خبر دادند. تعدادی از کارگران لاستیک البرز نیز که در روز واقعه از محاصره ماموران فرار کرده بودند و در بازداشت به سر نمی برند نیز این ادعا را تایید کردند.
اما نکته جالب تاکید مسئولان فرمانداری بر بی تاثیر بودن اعتراض کارگران بود. آنها گفتند: «پرداخت حقوق کارگران پس از هشت ماه در راستای تعهداتی بوده است که این اداره از سال گذشته در قبال حل مشکلات کارخانه متقبل شده است و هیچ ارتباطی با اعتراض ۲۴ فروردین ماه کارگران این کارخانه ندارد.»
تا ساعت ۲۰ روز ۲۶ فروردین ماه کارگران لاستیک البرز با امضای تعهد نامه آزاد شدند و تنها نظام علی نادری (عضو شورای اسلامی کار لاستیک البرز) همچنان در بازداشت به سر می برد که نیمه شب گذشته پس از تحمل ۱۱ روز بازداشت سرانجام آزاد شد.
